นิทรรศการ “I will tell you when I am home” ซึ่งตั้งชื่อตามบันทึกความทรงจำของ Hala Alyan นำเสนอผลงานของศิลปิน 6 คน ที่ต่างสำรวจประเด็นเกี่ยวกับสถานที่ การพลัดถิ่น อัตลักษณ์ และความรู้สึกของการเป็นส่วนหนึ่ง ผ่านแนวทางการสร้างสรรค์ที่หลากหลาย

นิทรรศการนี้สำรวจพื้นที่อันไม่แน่นอนระหว่างความปรารถนาที่จะหยั่งรากอยู่กับสถานที่หนึ่ง และความหลีกเลี่ยงไม่ได้ของการเคลื่อนย้าย ผ่านจิตรกรรม ประติมากรรม ศิลปะจัดวาง ภาพถ่าย และสื่อผสม ศิลปินแต่ละคนสะท้อนประสบการณ์ของการย้ายถิ่น ความทรงจำ และมรดกทางวัฒนธรรม พร้อมพิจารณาว่าสิ่งเหล่านี้ยังคงหล่อหลอมทั้งอัตลักษณ์ส่วนบุคคลและอัตลักษณ์ร่วมอย่างไร ผลงานของพวกเขาถ่ายทอดแนวคิดเกี่ยวกับการคลี่คลายและการก่อเกิดใหม่ การสูญเสียและการไถ่คืน ตลอดจนต้นกำเนิดที่ทั้งสูญหายและถูกสร้างขึ้นใหม่

แทนที่จะมองว่าความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งเป็นสภาวะที่ตายตัว “I will tell you when I am home” เสนอให้มองแนวคิดดังกล่าวในฐานะกระบวนการต่อรองที่ดำเนินอยู่อย่างต่อเนื่อง ผ่านแนวทางการทำงานของศิลปินแต่ละคน นิทรรศการสำรวจพื้นที่ระหว่างการจากลาและการมาถึง ระหว่างความทรงจำและการสร้างตัวตนขึ้นใหม่ พร้อมตั้งคำถามว่าความหมายของ “บ้าน” ถูกสูญเสีย สร้างขึ้นใหม่ และจินตนาการขึ้นใหม่อย่างต่อเนื่องได้อย่างไร ผลงานทั้งหมดชี้ให้เห็นว่า ความเป็นส่วนหนึ่งมิได้เกิดจากการหวนกลับไปยังจุดกำเนิด หากแต่อยู่ที่วิธีการรักษาความต่อเนื่องและพกพาความหมายเหล่านั้นผ่านประสบการณ์ของการพลัดถิ่น

นิทรรศการรวบรวมผลงานของศิลปินทั้ง 6 คน ซึ่งต่างมีแนวปฏิบัติทางศิลปะที่หล่อหลอมจากภูมิศาสตร์ งานวิจัย และประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างกัน ดังนี้

Nazif Lopulissa ศิลปินชาวดัตช์ สำรวจประเด็นเรื่องสถานที่ อัตลักษณ์ และมรดกทางวัฒนธรรมผ่านรากเหง้าชาวโมลุกกะ (Moluccan) ของตนเอง พร้อมวิพากษ์ประเด็นการปลดแอกจากอาณานิคม (decolonisation) และพหุวัฒนธรรม (multiculturalism) อย่างลุ่มลึก ปัจจุบันเป็นศิลปินพำนัก ณ Rijksakademie กรุงอัมสเตอร์ดัม

Shuyi Cao ศิลปินผู้พำนักอยู่ในนครนิวยอร์ก มีแนวปฏิบัติแบบสหวิทยาการที่สำรวจความเชื่อมโยงระหว่างโบราณคดี นิเวศวิทยา วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และจักรวาลวิทยา ผ่านกระบวนการวิจัยที่อาศัยวัสดุเป็นฐาน โดยล่าสุดเข้าร่วมโครงการศิลปินพำนักที่ Ruang Arta Derau Bali

Nguyễn Phương Linh ศิลปินชาวเวียดนาม ซึ่งเพิ่งนำเสนอผลงานในพาวิลเลียนอุซเบกิสถาน ณ Venice Biennale 2026 นำเสนอผลงานที่สังเกตเห็นความเป็นแบบแผนร่วมของประเภทงานที่เปิดโอกาสให้ผู้หญิงชนชั้นแรงงานชาวเวียดนามในศูนย์กลางเมืองต่าง ๆ ทั่วโลกได้ประกอบอาชีพ

Khairulddin Wahab ศิลปินชาวสิงคโปร์ อ้างอิงองค์ความรู้ด้านภูมิศาสตร์วัฒนธรรม ประวัติศาสตร์สิ่งแวดล้อม และวาทกรรมหลังอาณานิคม (postcolonial narratives) เพื่อสร้างผลงานที่สำรวจประวัติศาสตร์ของระบบสวนเพาะปลูก และโครงสร้างอำนาจแบบอาณานิคมที่ฝังรากอยู่ในภูมิทัศน์ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

Arlette Quỳnh-Anh Trần ศิลปินชาวเวียดนาม ผู้ได้รับทุนสนับสนุนจาก Graham Foundation สร้างผลงานโดยผลิตซ้ำหน้าจากวารสารของ Bauhaus แล้วซ้อนทับด้วยภาพวาดและภาพที่สร้างขึ้นด้วยปัญญาประดิษฐ์ (AI) จากชุดคำสั่ง (prompts) ที่ศิลปินพัฒนาขึ้น โดยอ้างอิงองค์ประกอบต่าง ๆ จากบริบทท้องถิ่นของตน

ปิดท้ายด้วย Mar Kristoff ศิลปินชาวอินโดนีเซีย ซึ่งเพิ่งเสร็จสิ้นโครงการศิลปินพำนักที่ Gasworks กรุงลอนดอน แนวปฏิบัติของเขาใคร่ครวญถึงความทรงจำ จดหมายเหตุ และการประกอบสร้างอัตลักษณ์ในฐานะสิ่งที่ลื่นไหล เปลี่ยนแปลง และไม่เคยหยุดนิ่ง